www.adhdnetwerk.nl > Nieuws en agenda > Nieuwsberichten
VRAAGBAAK VAN DE MAAND
STEL EEN VRAAG AAN ...

Rob Pereira (kinderen/jeugd)
Miriam Wauters (volwassenen)
Sanne Vink (psycholoog)
COLUMN - ONDERZOEK

door: Suzan Otten-Pablos

 

“Het Radboudumc heeft samen met een internationaal team van onderzoekers twaalf genetische variaties gevonden die het risico vergroten op ADHD. Volgens hoogleraar Barbera Franke luidt dit een nieuw tijdperk in van ADHD-onderzoek.” Het was te lezen in een nieuwsbericht dat ik binnenkreeg via WhatsApp. Altijd fijn als mensen aan me denken en deze berichten met me delen.

 

Er is inmiddels al heel veel onderzoek naar ADHD gedaan, maar nu hebben de onderzoekers met zekerheid vast kunnen stellen dat er genen zijn die het risico op ADHD vergroten. Dat de aandoening erfelijk is, weten we allang, maar welke genen worden er precies overgedragen? De uitkomsten van dit onderzoek geven hier wat meer duidelijkheid over. Het is nog maar een klein begin, want de onderzoekers hopen nog veel meer combinaties van verschillende genen te vinden. Toch geven de uitkomsten van dit onderzoek hoop op meer duidelijkheid als het gaat om ADHD.

 

Die duidelijkheid is ook hard nodig. Er wordt nu nog heel vaak gezegd dat ADHD geen echte aandoening is. Het zou maar een verzinsel zijn van de farmaceutische industrie. Een modediagnose. Mensen stoppen er veel te makkelijk een pilletje in. Dat dit niet zo is, ervaren mensen met ADHD iedere dag en het is voor hen daarom ontzettend pijnlijk om steeds te horen dat ADHD niet bestaat. Het is prachtig dat nu wetenschappelijk is aangetoond dat genen op twaalf plaatsen in het DNA een rol spelen. Zo wordt het eindelijk een beetje duidelijk hoe ADHD kan ontstaan.

 

We gaan dus de goede kant op. Het is een hele verbetering ten opzichte van vroeger. Kinderen met ADHD werden toen alleen maar gezien als lastig. Er stond standaard in mijn rapport: “ze kan wel, maar ze wil niet.” Daar heb ik heel wat tranen om gelaten. Telkens kwam het op hetzelfde neer en werd ik bestempeld als een lui kind. En dat terwijl ik juist zo ontzettend hard mijn best deed. Maar wat ik ook probeerde, het was nooit goed.

 

Bij mijn kinderen heb ik dit door de jaren heen ook wel gezien. Het ging lang niet altijd makkelijk en alles bij elkaar opgeteld heb ik vele uren op school gezeten om te bemiddelen en het voor ze op te nemen. Ze waren best vaak verdrietig over het onbegrip en de manier waarop er op ze werd gereageerd. Maar naar mate de tijd verstreek, werd het allemaal toch een beetje anders. Mijn inzet werd beloond. De vooroordelen werden minder en er werd beter naar zoon en dochter geluisterd.

 

Mijn kinderen zijn gezegend met een mondige moeder die zich de kaas niet van het brood laat eten. Helaas kan niet iedereen dat zeggen en dat is jammer. Gelukkig zullen de uitkomsten van dit onderzoek bijdragen aan meer begrip voor mensen met ADHD. Natuurlijk zeggen fanatiekelingen dat dit een misvatting is. Het onderzoek bewijst niet dat ADHD een aandoening is. Het zal allemaal best, maar er zijn nu tenminste wel eindelijk valide uitgangspunten voor verder onderzoek. En dat alleen al is een fantastische ontwikkeling.


14-12-2018

 




SITEMAP   COLOFON   DISCLAIMER