www.adhdnetwerk.nl > Nieuws en agenda > Nieuwsberichten
VRAAGBAAK VAN DE MAAND
STEL EEN VRAAG AAN ...

Derk Birnie - vice-voorzitter (kinderen/jeugd)
Els van den Ban - voorzitter (volwassenen)
Sanne Vink (psycholoog)
COLUMN - NAAR HET MBO?

door: Suzan Otten-Pablos

 

Ping! Een berichtje via WhatsApp van dochter. “Ben niet aan het leren.” Even op antwoorden dan maar… “Want?” “Saai.” “O.” “Wel doen hoor.” Nee, begin zo wel.” “Het is zo bedtijd.” “Dus.” “Slapen.” “Nee, leren.” Einde gesprek.

 

Het is duidelijk. Dochter zit nu even niet in een hyperfocus. Dat is jammer. Ze mag namelijk de overhoring van geschiedenis overdoen, omdat ze een 1 had gehaald. Wat vroeger tegen haar principes was, heeft ze nu voor het eerst gedaan. Een leeg blaadje inleveren met alleen haar naam.

 

Meneer de docent is naar dochter gegaan. Hij wilde weten waarom ze dit had gedaan. Het antwoord was eenvoudig. “Gewoon niet geleerd!” Maar de aardige man nam hier geen genoegen mee. Hij vindt dat er meer in haar zit en ze wel een goed cijfer kan gebruiken. Daarom mag dochter de toets opnieuw maken. Toen dochter hem vervolgens een mailtje stuurde om te vragen in welk lokaal ze dan moet zijn, antwoordde hij: “ik zet je in mijn kantoortje. Wel goed leren hè?”

 

Leren, leren, leren. Het is soms zo lastig voor iemand met ADHD. Vooral als iets saai is. En saai vind dochter het. In de voorgaande jaren ging het allemaal nog wel. Vaak moeizaam, maar uiteindelijk haalde ze alles allemaal toch. Maar nu is het anders. Dochter staat er zo slecht voor dat het niet meer op te halen is.

 

Dochter blijft dus zitten. Gezien haar leeftijd, ze heeft in de kleutertijd een jaar overgeslagen en ze is een vroege leerling, is dat helemaal niet erg. Ze heeft tijd zat. Maar wat is de potentie? Heeft het zin om een heel jaar over te doen als je het allemaal zo ontzettend saai vindt? Ontstaat er volgend jaar dan niet precies hetzelfde probleem?

 

Met deze gedachten en overwegingen in het achterhoofd besluit dochter naar de open avond van het MBO te gaan. Ze is eigenlijk geïnteresseerd in de opleiding onderwijsassistent, maar door haar dyscalculie kan ze dit helaas vergeten. Ze moet dus op zoek naar een opleiding waar zo min mogelijk rekenen wordt gegeven.

 

Ze lijkt een studie te hebben gevonden. Het lijkt haar leuk om mensen te helpen die in de problemen zitten. Hierin gaat ze haar moeder een beetje achterna. Dat vind ik geweldig. Maar het allerbelangrijkste is dat dochter weer lol in het leren krijgt. Op de havo lukt dit haar niet meer. Ze zijn daar alleen maar bezig met toetsen. Uit ervaring weet ik dat dit op het MBO compleet anders gaat en hopelijk vind ze dit wel heel erg leuk.

 

Inmiddels heeft dochter zich ingeschreven en volgende week heeft ze een kennismakingsgesprek. Mijn hoop is dat ze enthousiast blijft en dat ze haar motivatie en het plezier weer een beetje terugkrijgt. De afgelopen jaren heb ik haar altijd voorgehouden dat er meerdere wegen zijn die naar Rome leiden. Dit is voor haar dan ook beslist geen stap achteruit, maar een stap in een andere richting. Volgens mij wordt ze hier alleen maar ontzettend blij en gelukkig van. En daar gaat het uiteindelijk toch om?


31-01-2019

 



COLUMN
COLUMN

SITEMAP   COLOFON   DISCLAIMER