www.adhdnetwerk.nl > Nieuws en agenda > Nieuwsberichten
VRAAGBAAK VAN DE MAAND
STEL EEN VRAAG AAN ...

Rob Pereira (kinderen/jeugd)
Miriam Wauters (volwassenen)
Sanne Vink (psycholoog)
COLUMN - BLINDEDARMONTSTEKING
door: Suzan Otten-Pablos


“Mama, mama, mama!” Het is midden in de nacht en met grof geweld word ik wakker geschud. Naast ons bed staat dochter. “Mama, ik voel me zo beroerd. Ik heb het gevoel dat ik flauw ga vallen. En ik heb echt vreselijke buikpijn. Wat moet ik doen?”

 

In een reflex sta ik op. Onze dochter heeft hulp nodig, want stel je voor dat ze ergens tegenaan valt. Hierbij vergeet ik even mijzelf. Alles gaat waarschijnlijk te snel, want ineens voel ik me duizelig worden. Dochter ligt inmiddels weer in haar bed, maar ik val zelf met een plof op de grond. Gelukkig hoort manlief de klap en komt hij mij redden.

 

Eenmaal weer bijgekomen, hoor ik dat dochter naar beneden gaat. Snel ga ik achter haar aan. Nat van het zweet en spierwit staat ze in de keuken. “Ik heb zo’n verschrikkelijke pijn, mama. Niet normaal meer.” Ze gaat op de grond liggen. “Dit is nu even stukken beter dan zitten op een stoel.”

 

Wat moeten we hier nou mee? De dokter bellen? Of het toch nog eventjes zelf aankijken? “Laten we een kop thee en een warme kruik maken”, zeg ik. Dochter drinkt het op en vertrekt hierna met een pijnstiller achter de kiezen en een kruik naar boven. Van slapen komt niet veel meer. Steeds ga ik even bij haar kijken.

 

De volgende ochtend meld ik haar ziek op school. Ondertussen houd ik haar scherp in de gaten. Helaas gaat het gedurende de dag niet echt veel beter. Aan het begin van de avond ben ik er klaar mee en bel ik met de huisartsenpost. De mevrouw aan de telefoon stelt wat vragen. Ook wil ze dochter even spreken. Niet zo heel erg handig, want ze heeft een enorm hoge pijngrens en gedraagt zich ontzettend stoer.

 

“Ik heb nu wel een duidelijk beeld.” De mevrouw aan de telefoon denkt dat het een simpel buikgriepje is. “Het heerst, gewoon even rustig aan doen.” Maar is dat zo? Het zit me dan ook helemaal niet lekker. Gelukkig heb ik even later een bevriende arts aan de lijn. Ze zegt dat ik meteen de dokter weer moet bellen. De symptomen lijken te horen bij een ontstoken blindedarm.

 

Voor de tweede keer bel ik met de huisartsenpost. Na enig aandringen, mag dochter dan toch komen. Voor de dienstdoende dokter is het eigenlijk meteen duidelijk. Alles wijst op een blindedarmontsteking. We moeten naar de eerste hulp. Daar wordt ze onderzocht. De ontstekingswaarden in het bloed zijn inderdaad verhoogd. Toch mag dochter thuis gaan slapen en de volgende ochtend terugkomen.

 

Als we weer in het ziekenhuis zijn, toont een echo aan dat de voorlopige diagnose klopt. Dochter wordt opgenomen en zal vandaag nog worden geopereerd. Natuurlijk gedraagt ze zich weer als een bikkel. Aan het einde van de middag ga ik met haar mee naar de operatiekamer. ‘Vind je het eng?”, vragen ze haar daar. “Nee!” “Spannend dan misschien?” “Nee hoor, ook niet.” Wat lijkt ze hierin op mij. Hoort dit bij ADHD?

 

Na de operatie komt ze prima uit de narcose. Haar broer is inmiddels ook gekomen en staat bij haar te stuiteren met een pluchen bloem. Het eerste wat ze tegen hem zegt is: “neem je medicijnen! ” Kijk, zo kennen we haar weer. Van de dokter horen we dat we net op tijd waren. Als we iets later waren geweest, zou de boel zijn geknapt. Maar dat is nu niet zo. Gelukkig maar.

 

De volgende dag mag dochter naar huis. Daar voel ik pas echt hoe dit avontuur er heeft ingehakt. Wat een zorgen, ik ben zo moe. Gelukkig is papa er voor haar. Het klokje slaap ik vervolgens rond. Daarna ben ik er weer. Nu kunnen we gaan werken aan het herstel!




SITEMAP   COLOFON   DISCLAIMER