www.adhdnetwerk.nl > Column > Column archief
VRAAGBAAK VAN DE MAAND
STEL EEN VRAAG AAN ...

Dinemarie Teunissen (kinderen/jeugd)
Miriam Wauters (volwassenen)
Sanne Vink (psycholoog)
EEN TOONTJE LAGER

Door: Suzan Otten-Pablos

 

Ongeveer eens per jaar ga ik naar de huisarts. En deze afspraak loopt, tot ergernis van de mensen in de wachtkamer, altijd uit op een driedubbel consult. Dit omdat ik alle kleine kwaaltjes een jaar lang opspaar. Voor iedere kwaal naar de dokter gaan vind ik namelijk onzin.

 

De uiteindelijke reden om een afspraak te maken zit eigenlijk altijd tussen mijn oren. Zo ook vorige week. Het bobbeltje onder mijn arm is maar bijzaak, dat wegsnijden doet mijn huisarts er gewoon even gratis bij. En als ik 'au' zeg, zegt mijn dokter: 'niet zo piepen'. Daar hou ik dus wel van. Niet klagen, maar dragen. Gewoon een beetje doorpakken. Mijn huisarts heeft ooit een tijdje voor chirurg geleerd en dat hij dit klusje leuk vindt kan ik zien aan zijn ogen. Dan zie ik hem denken: 'joepie, ik mag weer even snijden'.

 

Maar, zoals gezegd, het bobbeltje is bijzaak. Ik kom eigenlijk omdat ik niet zo lekker in mijn vel zit. Omdat ik al twee weken tegen manlief roep dat ik me overspannen voel worden. Niet een beetje, maar heel erg. Langzaam ben ik alle overzicht aan het kwijtraken. En terwijl het werk zich opstapelt kan ik alleen nog maar apathisch voor me uit zitten staren. Er komt niks zinnigs meer uit.

 

Natuurlijk kan mijn huisarts ook niet veel met mijn vage klachten. Hij kan alleen wat algemene zaken checken, zoals de bloeddruk. En die is goed. Gelukkig maar, dan is het 'alleen maar psychisch'. Ook wel lastig, daar niet van, want mijn ADHD-brein krijgt mijn dokter, van zijn lang zal ze leven, niet tot rust. Maar wat mijn dokter wel goed kan is luisteren en mij 'vermanend' toespreken. En omdat ik het van hem wel aanneem, doet hij dat ook. Zeggen dat hij wel door mijn vrolijke gebrabbel heenkijkt en ziet dat ik eigenlijk het liefste onder een steen zou willen kruipen om daar een paar maanden onafgebroken te gaan liggen slapen. Maar ook vragen: 'hoe is het nu om ADHD te hebben?'

 

'Nou dokter, ADHD hebben is soms best leuk. Ik ben echt ongelofelijk creatief. Van niets kan ik iets maken. En zolang ik niet instort, ben ik net een turbo. En soms nog een beetje meer. Echt geweldig. Maar het is tegelijk ook behoorlijk irritant dat ik hier ieder jaar zit, omdat ik weer tegen de muur ben gelopen. En nee, het is ook niet grappig dat ik nu al weet dat ik hier volgend jaar om deze tijd weer zit. Dat ik nu wel naar je adviezen luister, het een paar weken rustiger aan zal gaan doen en daarna gegarandeerd weer in mijn oude patroon verval. Dat is dus een serieus probleem. En het ergste van alles: ik leer er helemaal niks van.'

 

Aan zelfkennis ontbreekt het niet, dat moet gezegd. Maar het is wel verdomd lastig om steeds tegen mijn eigen grenzen aan te lopen, zonder er ook maar iets van te leren. Misschien komt dit wel door mijn ADHD, maar ik vind dat ik dat nooit als excuus mag gebruiken. Het goede nieuws: ik ben net op tijd. Het is geen burn-out, ik heb 'gewoon' een beetje te hard gewerkt. De komende weken ga ik, op advies van de dokter, een toontje lager zingen. En als ik ben uitgerust kan ik er weer een heel jaar tegenaan.


03/03/2014



ADHD NETWERK BESTUUR
Els van den Ban - voorzitter Derk Birnie - vice-voorzitter Nannet Buitelaar - secretaris Sanne Vink - penningmeester
Dinemarie Teunissen Miriam Wauters Denise Bijlenga Carien Smeets

SITEMAP   COLOFON   DISCLAIMER