www.adhdnetwerk.nl > Column > Column archief
VRAAGBAAK VAN DE MAAND
STEL EEN VRAAG AAN ...

Dinemarie Teunissen (kinderen/jeugd)
Nannet Buitelaar - secretaris (volwassenen)
Sanne Vink (psycholoog)
OPA

door: Suzan Otten-Pablos

 

Opa is dood. Hij had kanker. Nooit meer samen kamperen in Duitsland, niemand meer die lekkere bladerdeeghapjes maakt en ook niemand meer die moppert. Oma moet vanaf nu alleen eten en alleen slapen. Een klein zwart hondje mist zijn baasje. Het is leeg.

 

Hoe leg je aan een kind uit dat opa ziek is en niet meer beter zal worden? Dat is eigenlijk niet te doen. Het is ook zo onwerkelijk. Opa lacht, praat en is nog gewoon actief. Toch zit er een tumor in zijn longen met uitzaaiingen naar de bijnieren. Onderzoeken volgen. De kanker blijkt kleincellig, wat inhoudt dat het heel snel groeit.

 

De strijd begint. Vechten tegen een ziekte waarvan je weet dat je het nooit zult winnen. Hooguit een paar maanden extra, meer zit er niet in. Er volgen drie chemokuren. Al tijdens de eerste chemo verliest opa heel veel plukken haar. Een week later is hij kaal. Het staat hem trouwens goed. Tegelijkertijd is het confronterend. Nu zie je echt dat opa ziek is.

 

Een vierde chemokuur zit er niet meer in. De luchtwegen van opa zijn aangetast en zijn lichaam kan er niet meer tegen. Het enige wat hij nu kan doen is aan de zuurstof zitten en afwachten hoe hij zal gaan aftakelen. Want dat is wat er zal gaan gebeuren. Dat weet hij, dat weten wij.

 

De kinderen houden zich goed. Heel knap vind ik dat. We gaan regelmatig barbecue├źn en maken dan veel foto's en filmpjes. Het kan immers zomaar de laatste keer zijn. Zoon en dochter bellen iedere dag even met opa om te vragen hoe het gaat. Steeds gaat er een beetje meer kracht uit zijn stem.

 

Dan gaat het hard. De kanker is uitgezaaid naar de hersenen. Hierdoor gaat opa de dingen dubbel en anders zien. Zijn handen trillen en hij zakt regelmatig door zijn benen. Daarnaast krijgt hij last van geheugenverlies. Als hij 's nachts wakker wordt, weet hij niet meer waar hij is. Als de kinderen vragen wat hij gegeten heeft, zegt hij iets totaal anders. Zuurkool in plaats van boontjes. Slagroomsoesjes in plaats van vla.

 

Vanaf nu heeft opa volledige verzorging nodig. Oma moet opa overal bij helpen en de thuiszorg komt viermaal per dag langs. De kinderen nemen steeds een beetje meer afscheid van hem. Ze hebben hun mobieltjes paraat, zodat ik ze kan bellen als het zover is. Dat is op vrijdag. Opa zal slaapmedicatie krijgen en niet meer wakker worden. Op zaterdag is hij dood.

 

De kinderen huilen en wij proberen ze te troosten. Zoon zegt meteen: "ik ga een powerpoint maken voor de crematie van opa. Ook ga ik een stukje schrijven en voordragen."  Zoon en dochter lezen daarnaast allebei een stukje voor van opa's levensverhaal. Voor bij de rozen schrijven ze een heel lief kaartje. Deze roos leggen ze na het voorlezen op de kist. Zoon kijkt de mensen niet aan, maar kijkt strak naar zijn briefje. Dochter leest het laatste deel of ze de trein moet halen. Maar het geeft niet. Mijn ADHD-kinderen nemen afscheid op hun eigen manier. Hiermee kun je niks fout doen, het is altijd goed.



ADHD NETWERK BESTUUR
Els van den Ban - voorzitter Derk Birnie - vice-voorzitter Nannet Buitelaar - secretaris Sanne Vink - penningmeester
Dinemarie Teunissen Miriam Wauters Denise Bijlenga Carien Smeets

SITEMAP   COLOFON   DISCLAIMER