www.adhdnetwerk.nl > Column > Column archief
VRAAGBAAK VAN DE MAAND
STEL EEN VRAAG AAN ...

Dinemarie Teunissen (kinderen/jeugd)
Nannet Buitelaar - secretaris (volwassenen)
Sanne Vink (psycholoog)
ONTWIKKELINGSHULP IN NEDERLAND

Door: Suzan Otten-Pablos

 

Sam is negen jaar en heeft de diagnose autisme en ADHD. De medicatie doet al een poosje niet

meer wat het zou moeten doen. Sam is hier zelf heel verdrietig van en zoekt veel rust op.

Sam werd begeleid door een interim kinderpsychiater. Deze psychiater is inmiddels vertrokken en de ADHD medicatie is overgedragen aan de huisarts, die zelf aangeeft hier onvoldoende verstand van te hebben. Hij weet ook niet waar hij de kinderen wel naar toe zou kunnen doorverwijzen. En dus gebeurt er voor het gemak maar helemaal niets.

Eigenlijk is Sam nooit goed ingesteld geweest op de medicatie. Vorig jaar heeft Sam Concerta gekregen. Er is een keer een verhoging geweest en verder is er niet meer naar Sam omgekeken.

Moeder vraagt nu al weken om hulp, maar vindt keer op keer geen gehoor.

En toen was de medicatie op. De huisarts kan geen recept voorschrijven, want hij heeft er immers geen verstand van. Moeder is verdrietig en wanhopig, omdat niemand haar geweldige kind wil helpen.

Vier jaar geleden ging het hier net zo. Ik had een dagtaak aan het zoeken naar de juiste hulp en het smeken om medicatie voor mijn verdrietige kind, maar ik was een roepende in de woestijn.  En als cadeautje kreeg ik een burn-out en had mijn kind ook lange tijd geen moeder meer.

 

Als er nu niet wordt ingegrepen zullen Sam en moeder hetzelfde overkomen. De emmer is vol. Moeder is moe. Doodmoe. En ze vergeet dingen. De eerste signalen zijn er, ik herken ze. Dit verdienen Sam en moeder niet. Ik besluit om een heel klein beetje te helpen en gelukkig hebben we voor Sam nu eindelijk een goede behandelaar gevonden. Hopelijk op tijd.

 

Het probleem is wat mij betreft hiermee niet opgelost. Deze week had ik contact met een psychiater. Hij sprak zijn afschuw uit over het feit dat ik voor zoon en dochter geen adequate behandelaar kan vinden in de eigen omgeving, want we moeten voor de controles altijd een paar uur reizen. Hij noemt het ontwikkelingshulp in Nederland. En hiermee slaat hij, triest maar waar, de spijker helemaal op zijn kop.

 

Nu Sam goed is ingesteld eet hij weer aan tafel en vertelt hij weer mooie verhalen. Ik vind het daarom werkelijk onbegrijpelijk dat veel artsen nog steeds niet snappen hoe ADHD-medicatie werkt. Nog onbegrijpelijker vind ik het dat de sociale kaart van artsen niet up to date is. Want als een arts het niet weet, moet hij toch op zijn minst kunnen doorverwijzen naar iemand die het wel weet. Niet meer dan logisch lijkt mij.

Ik vraag me af wat de achterliggende reden is dat er nog steeds zoveel artsen afwijzend tegenover ADHD-medicatie staan. Het lijkt mij namelijk helemaal niet moeilijk om artsen inzicht te geven in de werking van ADHD-medicatie. Per provincie of per regio kunnen er bijeenkomsten georganiseerd worden. Een korte voorlichting zou voldoende moeten zijn, want artsen zijn over het algemeen slimme mensen.

Ik vind dat deze voorlichting er op korte termijn echt moet komen en ik geloof stellig dat er deskundigen zijn die dit voor hun rekening willen nemen. En artsen met het hart op de juiste plek komen ook allemaal. Het kan namelijk niet de bedoeling zijn om kinderen aan het lot over te blijven laten. Dat wil niemand.

We zitten wat mij betreft echt in alarmfase rood en ik hoop dat de alarmbellen nu heel hard gaan rinkelen. Het is mij pijnlijk duidelijk geworden dat er de afgelopen jaren helemaal niets is veranderd in Nederland. Het maakt me heel verdrietig dat kinderen en ouders zoveel onnodig leed voor de kiezen krijgen. Maar het maakt me ook strijdbaar. Het speelkwartier is voorbij. We moeten aan

het werk.

 

10/10/11



ADHD NETWERK BESTUUR
Els van den Ban - voorzitter Derk Birnie - vice-voorzitter Nannet Buitelaar - secretaris Sanne Vink - penningmeester
Dinemarie Teunissen Miriam Wauters Denise Bijlenga Carien Smeets

SITEMAP   COLOFON   DISCLAIMER