www.adhdnetwerk.nl > Column > Column archief
VRAAGBAAK VAN DE MAAND
STEL EEN VRAAG AAN ...

Dinemarie Teunissen (kinderen/jeugd)
Nannet Buitelaar - secretaris (volwassenen)
Sanne Vink (psycholoog)
GESLAAGD!

door: Suzan Otten-Pablos


Al weken is zoon er druk mee. Het maken van zijn powerpoint-presentatie voor het vak loopbaanoriëntatie en begeleiding (LOB). Hij moet laten zien wat hij de afgelopen jaren heeft geleerd, wat hij in de toekomst wil gaan doen en hoe hij dit denkt te bereiken. Het is een officieel examenvak en hij moet er binnenkort aan geloven. De dagen voor het examen wordt onze woonkamer omgetoverd tot een klaslokaal en zijn wij het publiek. En het gaat steeds beter. Hier moet hij een voldoende voor halen.

 

Als het zover is, gaat hij goed voorbereid naar school. Echt zenuwachtig is hij niet en dat vind ik op zich al ontzettend knap. De hele dag moet ik aan hem denken. Zou hij al aan de beurt zijn? En hoe zal hij het doen? Al snel krijg ik van hem een telefoontje. “Wat denk je, mama? Wat is mijn cijfer?” “Nou?”, vraag ik. “Ik ben met een 9.6 geslaagd! Dat staat leuk op mijn diploma hè?”

 

Zijn hele presentatie is gefilmd en we kijken thuis samen de beelden terug. Geweldig. Wat er het meest uitspringt, zijn de lovende woorden van de docent aan het einde. Hij vindt het knap dat zoon zo goed weet wat hij wil worden en dat hij ook weet hoe hij dit allemaal denkt te gaan doen. Dat is ook fijn. Zoon heeft zich ingeschreven voor de opleiding verpleegkunde en is heel zeker over zijn toekomst in de zorg.


Het lijkt misschien niet eens zo heel bijzonder, maar dat is het wel. Een aantal jaren geleden was zoon namelijk op geen enkele school welkom. Zijn ADHD en hoe hiermee moest worden omgegaan, was kennelijk te ingewikkeld. De wet Passend Onderwijs was toen net ingevoerd. Kinderen met een zorgbehoefte moesten zoveel mogelijk binnen het reguliere onderwijs blijven. Maar in de praktijk ging het dus anders. Zoon werd nergens toegelaten.


We hebben ervoor gevochten. We vonden dat zoon gewoon recht had op een plek op school. De basisschool had ook een VMBO-advies gegeven, dus hier hoorde hij thuis. We speelden het op tot de Landelijke Klachtencommissie Onderwijs. We vertikten het om onze zoon op een plek te parkeren waar hij diepongelukkig zou worden. En dit had succes. Ons bezwaar werd gegrond verklaard en zoon kon eindelijk naar school.

 

En dan nu. Een week na het examen van LOB breng ik zoon naar het toelatingsgesprek voor zijn vervolgopleiding. Bij dit gesprek zijn geen ouders meer aanwezig, dus ik wacht op hem in de kantine. Wat een verschil met toen. Dit doet mijn kanjer gewoon even helemaal alleen. Wat is hij de afgelopen jaren gegroeid en zelfstandig geworden. Doordat we altijd achter hem zijn blijven staan en in hem zijn blijven geloven, lukte het hem om zich te ontwikkelen tot een zelfstandige knul die weet wat hij wil.

 

Na een half uurtje wachten, wappert zoon mij met een briefje om de oren. “Ik ben aangenomen, mama! Ik ga nu papa en oma bellen om het grote nieuws te vertellen.” Wat ben ik ongelooflijk trots op hem. Mijn zoon. Zijn ADHD heeft hem zo vaak in de weg gezeten en dat doet het eigenlijk nog steeds. Maar hij blijft door knokken en bereikt uiteindelijk toch zijn doel. Zoon is geslaagd!


27-2-2018



ADHD NETWERK BESTUUR
Els van den Ban - voorzitter Derk Birnie - vice-voorzitter Nannet Buitelaar - secretaris Sanne Vink - penningmeester
Dinemarie Teunissen Miriam Wauters Denise Bijlenga Carien Smeets

SITEMAP   COLOFON   DISCLAIMER