www.adhdnetwerk.nl > Column > Column archief
VRAAGBAAK VAN DE MAAND
STEL EEN VRAAG AAN ...

Dinemarie Teunissen (kinderen/jeugd)
Nannet Buitelaar - secretaris (volwassenen)
Sanne Vink (psycholoog)
OVERSPANNEN

door: Suzan Otten-Pablos

 

Ze bleef boos. Vreselijk boos. De laatste toetsweek op school heeft dochter de das omgedaan. Vloekend en tierend stampte ze door het huis. Ze begon er steeds slechter uit te zien. Een wit koppie, ze sliep bijna niet meer en ze viel kilo’s af. Ze reageerde zich af op het meubilair. Ze sloopte de koelkast, de kastjes in de keuken en haar kledingkast. Op haar kamertje werden de vlag en de posters van de muren getrokken. Ze gooide alles, maar dan ook alles, op de grond. Een ravage.

 

Huilend belde ik manlief op zijn werk. “Ze blijft maar bezig. Als dit zo doorgaat, blijft ze nog in een psychose hangen. Ik weet het echt niet meer. Wat moeten we doen? Een dokter bellen?” Natuurlijk wist hij het ook niet. Het enige wat hij kon zeggen, was dat ik haar even met rust moest laten. Dat deed ik dan ook maar.

 

Het hielp niet. Gelukkig kon ik snel in contact komen met de kinderarts om mijn zorgen uit te spreken. Dat werd tijd, want onderhand kende ik mijn eigen meisje niet meer terug. Zelfs van het verlossende telefoontje van de mentor werd dochter niet blij. Ze was over naar het volgende jaar, ondanks alle tegenslagen die ze het afgelopen schooljaar had gehad. Het zou feest moeten zijn, maar ze werd alleen maar opstandiger. De dokter stelde me een beetje gerust. Het was gewoon allemaal teveel voor haar geweest. Uiteindelijk zou het vast wel weer goed komen. Het had tijd nodig.

 

En toen gingen we eindelijk op vakantie. Met heel mijn hart hoopte ik dat ze hiervan weer een beetje op zou knappen. De oude zou worden. Na aankomst op onze eerste camping kreeg dochter een gigantische boze bui en de moed zonk ons bijna in de schoenen. Als dit de hele vakantie zo zou gaan, drie weken lang, wilden we weer zo snel mogelijk naar huis.

 

Maar vanaf de tweede dag gebeurde er iets. Het knopje ging bij dochter om. De temperaturen werden ook steeds hoger, dus waarschijnlijk vond ze het ook te warm om boos te zijn. Er was af en toe nog wel een buitje, maar ze duurden steeds korter. Het slapen en eten gingen weer prima en van de zon kreeg ze zowaar weer wat kleur.

 

We genoten. Ook voor haar grote broer werd het weer leuker en gezelliger. En wij kregen langzaam ons kind weer een beetje terug. Ze kon urenlang lezen, zwemmen en tapas eten. Tegelijkertijd kwam bij ons het besef hoe ernstig dochter eraan toe was geweest. Ze was echt zwaar overspannen. En dan overdrijf ik niet.

 

De oorzaak van dit alles lag op school. Dochter kon de druk niet langer aan. Het ergste is dat ik nu al weet dat het in de toekomst vaker zal kunnen gaan gebeuren. In ons land hebben we een onderwijssysteem dat niet is toegerust op kinderen die een beetje extra zorg nodig hebben, zoals leerlingen met ADHD. Alles draait alleen maar om presteren en niet meer dan dat.

 

Volgende week beginnen hier de scholen weer. Vanaf de eerste dag zal ik extra alert zijn en er alles aan doen om herhaling te voorkomen. Dochter mag het van mij een jaartje rustig aan doen. Haalt ze het: prima. Haalt ze het niet: ook goed. Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden, dus uiteindelijk komt ze er toch wel. Haar welzijn staat nu eventjes op de eerste plaats en daar zal school het voorlopig mee moeten doen.


31-08-2018



ADHD NETWERK BESTUUR
Els van den Ban - voorzitter Derk Birnie - vice-voorzitter Nannet Buitelaar - secretaris Sanne Vink - penningmeester
Dinemarie Teunissen Miriam Wauters Denise Bijlenga Carien Smeets

SITEMAP   COLOFON   DISCLAIMER