www.adhdnetwerk.nl > Column > Column archief
VRAAGBAAK VAN DE MAAND
STEL EEN VRAAG AAN ...

Derk Birnie - vice-voorzitter (kinderen/jeugd)
Miriam Wauters (volwassenen)
Sanne Vink (psycholoog)
DIAGNOSES

door: Suzan Otten-Pablos

 

“Laat die diagnose eens zitten en kijk hoe een kind wél tot bloei komt”, kopte de Volkskrant. Ene Sanne Bloemink vond het nodig om hierover voor deze ‘kwaliteitskrant’ een column te schrijven. Kinderen zouden veel te snel een diagnose krijgen en daar zijn ze niet bij gebaat. Sterker nog: ze gaan zich erachter verschuilen. Het kind zal zich gaan aanpassen aan de diagnose door bijvoorbeeld te zeggen: “ik kan me niet concentreren door mijn ADHD en daardoor haal ik lage cijfers. Hier kan ik dus niks aan doen.”

 

De column leverde veel boze en verontwaardigde reacties op. Geheel terecht. Een diagnose wordt weer een ‘label’ of ‘stempel’ genoemd. Alleen hiervan al gaan de nekharen van veel mensen overeind staan. Een diagnose wordt over het algemeen helemaal niet makkelijk gesteld. Maar als het er eenmaal is, opent het deuren naar begrip, duidelijkheid en hulp. En het geeft handvatten om met dingen om te gaan. Dat is alleen maar winst.

 

Volgens Bloemink is het makkelijker om het kind van een diagnose te voorzien dan om je als school of als gezin af te vragen wat je kunt doen om meer ruimte te geven aan kinderen die anders zijn. Hoe komt ze erbij? Wil de schrijfster de onrust van zoon toevallig een dagje voelen? Of wil ze het chaotische hoofd van dochter liever even lenen? Misschien dat ze dan voortaan beter nadenkt voordat ze zulke kwetsende dingen schrijft.

 

Omdat ik de column op Twitter deelde, kreeg ik veel reacties. Eigenlijk was bijna iedereen het erover eens dat een vroege diagnose veel faalervaringen en teleurstellingen in het leven kan voorkomen. Maar er was een reactie die me echt aangreep: “Mijn broer heeft al zijn hele leven troubels. Tot zware junk aan toe. Want alles in zijn hoofd willen dempen. Hád hij die diagnose maar gekregen als schoolkind.”

 

Dat ik hiervan onder de indruk was, was niet zomaar. De reactie bleek te zijn geschreven door de zus van een vroegere vriend uit mijn studententijd. De junk kende ik dus en kreeg ineens een naam en een gezicht. We hebben samen heel wat uren doorgebracht. Hij had toen nog geen diagnose en ik ook niet. Maar ik herinner me hem nog zo goed, ik vond hem toen al bijzonder. Omdat ik er nog niet zo inzat, kon ik er toen geen naam aan geven. Onbewust wist ik dat ik ook niet ‘normaal’ was, want ik heb me altijd anders gevoeld. Misschien kwam het daardoor dat ik hem daarom toch een klein beetje begreep.

 

Gelukkig heeft mijn studievriend inmiddels een diagnose. Er is ADHD en ASS bij hem vastgesteld. Het gaat nu redelijk met hem en hij is gelukkig clean. Maar hij heeft geen ‘normaal’ leven. Nee, het verbaast me allemaal eigenlijk niks. Deze diagnoses passen gewoon bij hem. Had hij het maar jaren eerder geweten. Dan was hij waarschijnlijk nooit een junk geworden. Het had zoveel onnodig leed kunnen besparen.

 

De schrijfster van deze beroerde column kan dus beter iets nuttigers gaan doen dan over dit soort zaken schrijven. Als je ergens geen verstand hebt, kan je beter je mond houden. Dus mevrouw Bloemink, zullen we dat dan maar afspreken?


9-11-2018


ADHD NETWERK BESTUUR
Els van den Ban - voorzitter Derk Birnie - vice-voorzitter Nannet Buitelaar - secretaris Sanne Vink - penningmeester
Dinemarie Teunissen Miriam Wauters Denise Bijlenga Carien Smeets

SITEMAP   COLOFON   DISCLAIMER