www.adhdnetwerk.nl > Column > Column archief
VRAAGBAAK VAN DE MAAND
STEL EEN VRAAG AAN ...

Dinemarie Teunissen (kinderen/jeugd)
Nannet Buitelaar - secretaris (volwassenen)
Sanne Vink (psycholoog)
VERJAARDAGSFEESTJE

door: Suzan Otten-Pablos

 

Zaterdagavond. De favoriete dag van zoon, want dan gaat hij naar de Scouting. Hij fietst altijd samen met een vriendje. Ze wachten elkaar op na het tunneltje en gaan dan samen verder. Maar deze keer hebben ze bij het vriendje thuis afgesproken. Al snel gaat mijn telefoon. Zoon aan de lijn. “Mag hij na de Scouting bij mij komen? Enne… mogen we dan ook een… uh… je weet wel… biertje?”

 

Tegen 22.30 uur staan de twee knullen bij ons voor de deur. De jongen ken ik nog van vroeger toen hij net bij de Scouting zat. Het kleine ventje van toen is een lange slungel geworden. Wat is hij enorm gegroeid. Zoon neemt hem mee naar boven. Waarschijnlijk om zijn kamer te laten zien, want ze staan alweer snel beneden. Maar eens vragen of ze wat willen drinken. “Ja”, zegt het vriendje. “Een biertje graag!”

 

Oké, ik heb altijd gezegd dat ik niet ingewikkeld ga doen over drank. Want hoe moeilijker ik doe, hoe meer het tegen me zal gaan werken. Liever thuis een paar biertjes, dan laveloos in de stad. Wat dat betreft heb ik wel wat ervaring. Maar nu de jongens hier aan tafel zitten, is het allemaal toch wel een beetje vreemd.

 

“Heb je een bierglas voor mij?”, vraagt het vriendje. “Bier drink ik niet uit een flesje, maar uit een glas. Dat geeft mij namelijk het echte horeca-gevoel.” Natuurlijk regel ik een glas voor deze jongen die het gevoel wil hebben dat hij in de kroeg zit. Maar dan komt de volgende vraag. “Heb je ook chips?” Verbaasd kijk ik hem aan. “Ja, het is nu wel een keer tijd om een beetje te snaaien.” Hij staat op, doet de koelkast open en kijkt in de kastjes.

 

Tja. Het is maar goed dat ik hier nu bij zit. En in het kader van grenzen aangeven, laat ik me voorlopig ook nog niet wegjagen. Omdat ik geen chips in huis heb, ben ik zo aardig om de frituurpan maar even aan te zetten. “Zal ik loempia's bakken?”, vraag ik. “Hè bah nee, dat lust ik niet. Doe maar patat.” “Maar natuurlijk, dat hebben we ook.”

 

Ondertussen maken de jongens plannen voor zoons achttiende verjaardag. Hij wil een feestje geven en het vriendje bemoeit zich hier graag even mee. Een goede voorbereiding is immers het halve werk. “Je moet die uitnodigen en die en o ja, ook die en die.” Ho! Even ingrijpen. “Het moet nog wel in het huis passen”, zeg ik. Het vriendje hoeft niet te weten dat dit zoons eerste echte feestje wordt. Zoon had nooit zin om sociaal te doen. Dat was voor hem veel te veel gedoe.

 

Maar het vriendje gaat verder. “Je moet twee soorten bier in huis halen. Dan kunnen mensen kiezen.” Hij kijkt naar het aanrecht. “En ik zie een fles Bacardi, dus dat komt wel goed. Een feestje zonder drank is voor mij geen feestje.” Pfffff… Moet ik hier nou om lachen of huilen? Dus zeg ik maar: “iedereen drinkt hier hetzelfde bier. Met mate. En niks sterke drank. Als het je niet bevalt, neem je maar een glaasje ranja.”

 

Om 2.30 uur vertrekt het vriendje eindelijk naar huis. Het is maar goed dat we de volgende dag uit kunnen slapen. Als we wakker zijn, praat ik even met zoon. “Dat vriendje van je is wel een beetje brutaal.” Dat vind ik ook hoor, mama. En wil je op mijn feestje alsjeblieft niet weggaan, maar bij mij blijven om de boel in bedwang te houden?”


13-2-2019



ADHD NETWERK BESTUUR
Els van den Ban - voorzitter Derk Birnie - vice-voorzitter Nannet Buitelaar - secretaris Sanne Vink - penningmeester
Dinemarie Teunissen Miriam Wauters Denise Bijlenga Carien Smeets

SITEMAP   COLOFON   DISCLAIMER