www.adhdnetwerk.nl > Column > Column archief
VRAAGBAAK VAN DE MAAND
STEL EEN VRAAG AAN ...

Carien Smeets (kinderen/jeugd)
Patricia van Wijngaarden (volwassenen)
Sanne Vink (psycholoog)
LUISTEREN

door: Suzan Otten-Pablos


“Volgende week maandag moet ik een presentatie voor Frans houden.” Voor me staat dochter. “Dit is echt vreselijk, maar weet je wat het ergste is? We moeten alles uit het hoofd leren en we mogen er geen blaadje bij gebruiken. Die docent bekijkt het maar. Dit ga ik dus echt niet doen!” De stoom komt zo ongeveer uit haar oren en ze ratelt maar door. “Wat denk dat mens wel niet?”

 

Met een boos hoofd pakt dochter haar iPad. “Ik ga haar nu mailen en zeggen dat ik die presentatie niet ga doen.” Even later blijkt dat ze dit inderdaad heeft gedaan. En ze vindt zelf dat ze een geweldig idee heeft geopperd. “Wil je weten wat? Ik heb aan de docent gevraagd of ze zo aardig wil zijn om een 1 te noteren. Overgaan doe ik toch al niet en zo is het probleem prima opgelost.”

 

Natuurlijk spreek ik het niet hardop uit, maar stiekem vind ik het geweldig. Dochter kwam nooit voor zichzelf op. Haar ADHD en faalangst zaten haar altijd in de weg. Nu regelt ze het allemaal toch maar mooi even. Misschien niet op de meest handige manier, maar dat is iets wat ze nog kan leren. En ik begrijp dat dochter geen zin heeft in deze opdracht. Ze heeft dit vak zo verwaarloosd, daar komt niks meer van terecht.

 

Niet veel later krijgt dochter een mailtje terug. De docent zegt dat ze geen 1 kan geven zonder dat er een prestatie is geleverd. Dochter mag gewoon aantekeningen in de powerpoint zetten. “Wat denkt ze nou? Dat ik af wil gaan voor de hele klas?” Dat zal ik haar wel eventjes mailen. En ook dat een beetje begrip van haar kant leuk zou zijn geweest. Dan vraag ik gelijk even of ik maandag naar de les kan komen zonder dat ze me naar voren roept of er uitstuurt.”

 

Nu komt het eropaan. Hoe gaat de docent hierop reageren? Helaas blijkt dat ze dochter totaal niet snapt. Ze mailt terug dat het helemaal niet om begrip gaat. “Het gaat erom dat ik het goed krijg uitgelegd. Ik moet me aan de regels houden.” Wat zegt ze nou toch allemaal? Het kan zo makkelijk zijn. Dochter is duidelijk angstig. Ze had toch gewoon kunnen vragen waarom dochter er zoveel moeite mee heeft? En de volgende vraag had moeten zijn: wat heb jij nodig om het wel te kunnen doen?

 

Het is duidelijk dat dochter er met deze docent niet uit gaat komen. En dus bemoei ik me er maar eventjes mee. Dat vind ik jammer, want als de docent de gevoelens van deze leerling serieus had genomen, was het nooit zo uit de hand gelopen. Dochter is nu van plan om, tijdens het bewuste uur, te gaan spijbelen, want ze durft de confrontatie met de docent niet aan te gaan. Maar als ze er achterkomt dat ze dit uur dan dubbel in moet halen, fietst ze toch maar gauw weer naar school.

 

Daar blijkt dat mijn mail wel effect heeft gehad. Dochter vraagt aan de docent: “ik ben duidelijk geweest. Ik ga de presentatie niet houden. Moet ik nu vertrekken of word ik er straks uitgestuurd?” Maar niks van dat alles. De docent is gelukkig tot inkeer gekomen en gaat met dochter in gesprek. Samen besluiten ze dat dochter de presentatie nu thuis mag filmen. Dat is een fijn alternatief. Gewoon een beetje naar elkaar luisteren doet al wonderen.


15-4-2019

 



ADHD NETWERK BESTUUR
Els van den Ban - voorzitter Derk Birnie - vice-voorzitter Nannet Buitelaar - secretaris Sanne Vink - penningmeester
Dinemarie Teunissen Miriam Wauters Denise Bijlenga Carien Smeets

SITEMAP   COLOFON   DISCLAIMER