www.adhdnetwerk.nl > Column > Column archief
VRAAGBAAK VAN DE MAAND
STEL EEN VRAAG AAN ...

Dinemarie Teunissen (kinderen/jeugd)
Nannet Buitelaar - secretaris (volwassenen)
Sanne Vink (psycholoog)
WONDER

door: Suzan Otten-Pablos


‘Zoon met #ADHD had gisteren de #medicatie niet op tijd genomen. Woest kwam hij thuis. Stoom uit zijn oren, niet voor rede vatbaar. Dus hup; alsnog medicijnen. Binnen een half uur werd hij weer een leuk en redelijk mens en konden we weer samen praten. Blijft bijzonder om te zien.’

 

Dit twitterde ik een poosje geleden. Mijn gedachten gaan terug naar de tijd dat het allemaal begon. Manlief en ik hebben het er nog vaak over. Zoon was nog een kleuter, maar we kregen van alle kanten signalen. Hij bleef op school niet op zijn stoeltje zitten. Hij zat aan andere kinderen. Hij praatte door mensen heen. Zijn werkjes waren slordig. Alles wees op ADHD.

 

Met tegenzin gingen we de medische molen in. Het was niet leuk om ons te realiseren dat de ontwikkeling van ons kind niet normaal verliep. We hadden het graag anders gezien. Tegelijkertijd wilden we het allerbeste voor ons mannetje. We legden ons daarom ook al snel bij de situatie neer.

 

Na de nodige onderzoeken werd voorgesteld om zoon medicatie te geven. Helaas waren we bij een dokter terecht gekomen met weinig kennis van zaken. Zoon moest eerst een proef doen. Hij kreeg verschillende weken verschillende doseringen Ritalin. En er zat ook een week bij dat hij een placebo kreeg. We wisten niet wat we aan hem gaven, maar moesten alleen onze bevindingen rapporteren.

 

De eerste week was het meteen raak en kreeg zoon Ritalin. De dosering wisten we dus niet, maar we hadden wel meteen door dat het pilletje een groots effect had. Wat een verademing. Zoon veranderde voor een paar uurtjes in een compleet ander kind. Hij bleef eindelijk eventjes op zijn plaats zitten en luisterde zomaar ineens een keer naar ons.

 

Een week later ging het compleet mis. We hadden nu gegarandeerd de placebo te pakken. Ons kind was werkelijk onhandelbaar. Hij stond op de tafel te dansen. Het was zelfs extremer en erger dan voor de proef. We smeekten om met dit experiment te stoppen en zoon gewoon Ritalin te geven. Zoon had dit nodig, maar helaas wilde de arts hier niets van weten.

 

Gelukkig zijn we daarna met een deskundige kinderarts in contact gekomen. Zoon werd goed ingesteld op zijn medicatie. Wat een bevrijding. Het is gewoon werkelijk met geen pen te beschrijven. Zoon zou zich nooit volgens de boekjes gaan ontwikkelen, maar alles, ja werkelijk alles, in zijn en ons leven ging nu makkelijker.

 

Zoon is nu een grote, stoere vent. Maar hij zal zijn hele leven medicijnen moeten blijven gebruiken. Simpel omdat er in zijn hersenen een stofje moet worden aangevuld. Het is zijn chemische bril, waarmee hij alle dingen beter kan zien. Tijdens de puberteit was de medicatie soms wel een dingetje, maar hij heeft het nu gelukkig volledig geaccepteerd. Het is gewoon iets wat voor altijd bij hem hoort. Dat realiseerde ik me nog eens extra toen ik mijn bericht op Twitter plaatste. Dat wilde ik even met iedereen delen. Het effect van een pilletje kan zo groot zijn. Echt een wonder.

5-6-2019


ADHD NETWERK BESTUUR
Els van den Ban - voorzitter Derk Birnie - vice-voorzitter Nannet Buitelaar - secretaris Sanne Vink - penningmeester
Dinemarie Teunissen Miriam Wauters Denise Bijlenga Carien Smeets

SITEMAP   COLOFON   DISCLAIMER