www.adhdnetwerk.nl > Column > Column archief
VRAAGBAAK VAN DE MAAND
STEL EEN VRAAG AAN ...

Rob Pereira (kinderen/jeugd)
Miriam Wauters (volwassenen)
Sanne Vink (psycholoog)
SLECHTE DROOM

door: Suzan Otten-Pablos

 

“Goedemorgen, ik wil graag met je praten. Op dit moment ben ik bij de bank en er is wat geld van je vader.” Het is een app van de buurvrouw van mijn tante, de zus van mijn vader die vorig jaar is overleden. Hij was een Spanjaard en woonde in Spanje sinds de scheiding van mijn ouders. Dat was een lange tijd, want ik was toen nog heel klein.

 

Manlief besluit om de buurvouw maar even te bellen. Want wat moeten we precies met dit bericht? Er is al een hele procedure aan vooraf gegaan, zoals bijvoorbeeld de handtekeningen die we hebben opgehaald bij het Spaanse consulaat. Bij elkaar heeft alles bijna een jaar geduurd en ik wil dit hoofdstuk nu eindelijk een keer afsluiten.

 

Al snel komen we erachter dat we zelf naar Spanje zullen moeten afreizen. De bank van mijn vader wil dat wij daar persoonlijk komen tekenen. Meteen schiet ik in de stress. De buurvrouw spreekt Engels, maar het is toch lastig om zo te communiceren. Wat is wijsheid? Wachten tot na onze vakantie of alles zo snel mogelijk regelen en boeken?

 

De zorgen maken me ziek en we besluiten daarom om maar zo snel mogelijk naar Spanje te gaan. Het liefste neem ik beide kinderen mee, maar voor zoon kan ik op zo’n korte termijn geen Schengenverklaring regelen. Oma zal daarom bij hem blijven en dochter gaat met ons mee.

 

Een week later reizen we midden in de nacht af naar Schiphol. Als we aankomen is het er nog vrij rustig, maar al snel stroomt het vol met mensen. En wat is het daar enorm groot. Dochter vindt het prachtig, maar mij overweldigt het. Het valt mij zwaar om in korte tijd zoveel prikkels te verwerken.

 

Op tijd zitten we bij de gate en na een poosje is er het moment om in te checken. Met het zweet in mijn handen loop ik naar de balie toe. Het vliegen vind ik enorm eng, want aan boord ben ik alle controle kwijt. En dan… dan gebeurt het. De naam op de boardingpas van manlief klopt niet en hij mag niet aan boord.

 

Grote paniek. Manlief oppert dat dochter en ik dan maar alleen moeten gaan. Even flitst er van alles door me heen. In Madrid is alles nog veel drukker. Hoe vind ik in vredesnaam de weg, de juiste taxi en de juiste trein? Maar ik ben een stoere vrouw en dochter en ik checken in. Manlief steekt nog even snel zijn duim omhoog.

 

“Ik vind het niet leuk meer”, zegt dochter. Haar lip gaat naar beneden. En dan zijn er de tranen en raakt ze volledig in paniek. “Rennen!”, zeg ik. Zo snel als je kan naar de uitgang.” Eenmaal weer bij de balie zeggen we dat we toch niet meegaan. We bellen manlief en die komt ons alweer snel tegemoet lopen. Hij is ontzettend opgelucht en blij dat we zijn uitgestapt. Na heel veel telefoontjes met de luchtvaartmaatschappij en 1000 euro armer rijden we weer verdrietig terug naar huis.

 

Straks gaan we een tweede poging wagen. Natuurlijk komt alles nu wel goed, maar ik ben blij als alles over een paar dagen achter de rug is. Dit was echt een ontzettend slechte droom. De schrik zit er goed in en ik kan alleen nog maar opgelucht ademhalen als alles definitief voorbij is.


29-6-2019



ADHD NETWERK BESTUUR
Els van den Ban - voorzitter Derk Birnie - vice-voorzitter Nannet Buitelaar - secretaris Sanne Vink - penningmeester
Dinemarie Teunissen Miriam Wauters Denise Bijlenga Carien Smeets

SITEMAP   COLOFON   DISCLAIMER