www.adhdnetwerk.nl > Column > Column archief
VRAAGBAAK VAN DE MAAND
STEL EEN VRAAG AAN ...

Rob Pereira (kinderen/jeugd)
Denise Bijlenga (volwassenen)
Sanne Vink (psycholoog)
SUCCESERVARINGEN

 door: Suzan Otten-Pablos


“Mama, wil jij niet even voor mij bellen? Dat gedoe aan de telefoon… Anders mail ik wel hoor, dat is veel makkelijker.” Voor mij staat dochter. Ze moet voor school een stageplek zoeken en vinden voor een weekje. “Niet mailen”, zeg ik. “Bellen is veel persoonlijker. Bovendien krijg je dan meteen antwoord. Dat is toch fijn?”

 

Om dochter toch een beetje te helpen, schrijf ik een paar zinnen voor haar op een briefje. “Kijk, dit kan je ongeveer een beetje zeggen.” Met een rood hoofd pakt ze de telefoon. Ze is hartstikke zenuwachtig, maar doet het prima. Natuurlijk zeggen veel bedrijven en instellingen dat ze al vol zitten of gewoon geen plek hebben. “Laat je niet ontmoedigen. Nee horen, hoort er nou eenmaal bij. Je zal zien: straks is het gewoon een keertje raak.”

 

“Waarom probeer je het niet op je oude basisschool?”, opper ik. “Je wil later het onderwijs in. Weliswaar niet om met kleine kinderen te werken, maar het is toch een leuk begin?” Dochter is meteen enthousiast. “Wat een goed idee, mama.” Nog steeds een beetje bang en onzeker gaat ze bellen. Maar al snel gaat haar duim omhoog. Als ze opgehangen heeft, roept ze: “joepie, ik mag komen, dit is heel erg leuk!

 

Het is heerlijk om mijn kind zo blij te zien. Ze is een succeservaring rijker en dat doet haar echt ontzettend goed. Wat ben ik trots op haar dat ze dit zelf heeft gedaan. Voor het eerst in haar leven heeft ze zoiets zelfstandig aangepakt en hoefde ik haar hand niet meer vast te houden. Dat is echt ontzettend knap.

 

Voor een ander lijkt het misschien iets simpels, maar hier is het iets heel erg groots. Kleine stapjes zijn hier grote stapjes. Jarenlang durfde dochter op school niet eens te praten. Ze maakte met niemand contact en was voornamelijk alleen. In de brugklas heeft haar mentor zijn zorgen over haar vaak uitgesproken. En in de jaren erna werd dit niet minder.

 

Gelukkig zien we haar nu ineens veranderen. Ze heeft een clubje vaste vrienden en vriendinnen en samen doen ze leuke dingen. Het geeft een goed gevoel haar zo te zien groeien en bloeien. Maar op de dag voordat de stage daadwerkelijk begint, krijgt ze het toch wel een beetje benauwd. “Kinderen zijn stom! Dit jaar ben ik nog nooit ziek geweest. Zal ik mij afmelden en een weekje thuisblijven?” Natuurlijk vind ik dat ze door moet zetten, maar ik laat de keuze bij haar. Haar dwingen om te gaan, heeft gegarandeerd een tegenovergesteld effect.

 

Op maandagmorgen gaat al vroeg de wekker. Ze heeft het er nog steeds moeilijk mee, maar ze gaat. Mijn dappere meisje. Later in de middag komt ze thuis. “Mijn stageboek heb ik al bijna af en het was zo ontzettend gaaf. De kinderen noemen me zelfs juf en ik mag van alles met ze doen. Het is werkelijk geniaal.”

 

De week verloopt vervolgens prima. Dochter stapt elke dag fluitend op haar fiets om naar haar stage te gaan. “Dit is vele malen leuker dan die saaie lessen op school. Ik zou hier altijd wel willen werken.” Helaas komt aan alles wat leuk is een eind en haar stage sluit ze af met een dikke 8. Een fantastisch cijfer. Maar het allermooiste zijn de succeservaringen die ze heeft opgedaan. Dat gun ik haar zo.



ADHD NETWERK BESTUUR
Els van den Ban - voorzitter Derk Birnie - vice-voorzitter Nannet Buitelaar - secretaris Sanne Vink - penningmeester
Dinemarie Teunissen Miriam Wauters Denise Bijlenga Carien Smeets

SITEMAP   COLOFON   DISCLAIMER