www.adhdnetwerk.nl > Column > Column archief
VRAAGBAAK VAN DE MAAND
STEL EEN VRAAG AAN ...

Dinemarie Teunissen (kinderen/jeugd)
Nannet Buitelaar - secretaris (volwassenen)
Sanne Vink (psycholoog)
OCHTENDSTRESS!

Door: Suzan Otten-Pablos

 

Iedere morgen vanaf een uur of zeven is het bij ons thuis spitsuur. Dan begint de strijd om de kinderen op tijd op school te krijgen en om zelf op tijd op het werk te zijn. Niet alleen op tijd, maar bij voorkeur ook nog gewassen, aangekleed en met een gezond ontbijt achter de kiezen. En als ik zoon en dochter uiteindelijk om 10 voor half 9 op school heb geparkeerd, heb ik het gevoel dat er ik er al een halve werkdag op heb zitten.

 

Deze ochtendstress is natuurlijk een verschijnsel wat in de meeste gezinnen voorkomt. Want met kinderen lopen bepaalde dingen nou eenmaal nooit soepel. Maar de ochtendspits in een gezin met kinderen met ADHD is gegarandeerd vele malen hectischer én chaotischer. Het kost echt enorm veel energie én frustratie en daarom kunnen we gerust spreken over ochtendstress in het kwadraat.

 

Laat ik zoon en dochter als voorbeeld nemen. Op de eerste plaats maken ze een hoop lawaai. En als je het afzonderlijke lawaai van zoon en dochter bij elkaar optelt wordt het ronduit herrie. De hele straat kan er van meegenieten. Behalve ik. En het blijft niet bij kabaal. Dochter luistert namelijk ook nog eens nergens naar. Of beter gezegd: ze krijgt minstens de helft niet mee. Als ze haar sokken van boven moet halen, komt ze beneden met een trui. En als ze haar schoenen aan moet doen is ze haar sokken kwijt.

We hebben al van alles geprobeerd om de ochtenden soepeler te laten verlopen. Bijvoorbeeld de wekker eerder zetten. Het had geen effect. Geen idee waar de extra tijd bleef en alles lukte nog steeds op het nippertje óf net niet. Er was dus nog steeds evenveel stress én irritatie. Ook heb ik een tijdje geprobeerd om de avond ervoor alles klaar te leggen en de ontbijttafel alvast te dekken. Ook dit had niet het gewenste resultaat.

 

Wat ik wel structureel doe is er voor zorgen dat de schooltassen ingepakt aan de kapstok hangen. De trommeltjes zijn gevuld met brood, fruit, koekjes en drinken. En ook de gymtassen hangen gevuld voor zoon en dochter klaar. Het zou theoretisch een hoop ellende moeten schelen, maar in de praktijk is het tegendeel waar. Het scheelt ook helemaal geen tijd, want dochter pakt om te klieren de tas van zoon en zoon wordt hierover zo boos dat hij de tas van dochter buiten de deur in een regenplas gooit.

 

Omdat bijna elke handeling iedere ochtend terugkomt leek het me handig om structuur aan te brengen. Dat we alles in een vaste volgorde zouden doen. Zoon de honden uit zou laten en dochter ze eten zou geven. Maar tegen structuur kun je je natuurlijk zo heerlijk afzetten. Daarom probeerde ik of het zou lukken met wat minder structuur en met wat meer inspraak voor zoon en dochter.

 

Op een middag maakten we daarom samen een plan om de ochtendstress de kop in te drukken. Wie wat zou doen en in welke volgorde. Maar de plannen die ’s middags redelijk leken, werden de volgende ochtend ineens vanuit een geheel ander perspectief bekeken. De redelijke plannen waren ineens helemaal niet meer zo redelijk. En de duidelijk gemaakte afspraken waren zomaar ineens vergeten.

 

Ja, iedere dag als we uitgeblust naar school vertrekken beloven zoon en dochter beterschap. Maar op het moment dat ze dit beloven is de medicatie ingewerkt. En met medicatie gaat alles nou eenmaal een stuk beheerster, redelijker én leuker. Er zal in ons gezin dus geen Rust, Reinheid en Regelmaat zijn, als we er geen Ritalin aan toevoegen. En omdat die vierde R niet meteen werkt zal onze dag dus ook altijd blijven beginnen met een flinke portie ochtendstress.

 

02/10/2012



ADHD NETWERK BESTUUR
Els van den Ban - voorzitter Derk Birnie - vice-voorzitter Nannet Buitelaar - secretaris Sanne Vink - penningmeester
Dinemarie Teunissen Miriam Wauters Denise Bijlenga Carien Smeets

SITEMAP   COLOFON   DISCLAIMER