www.adhdnetwerk.nl > Column > Column archief
VRAAGBAAK VAN DE MAAND
STEL EEN VRAAG AAN ...

Carien Smeets (kinderen/jeugd)
Patricia van Wijngaarden (volwassenen)
Sanne Vink (psycholoog)
BRUTAAL!
Door: Suzan Otten-Pablos

 

Vlak voor de kerst moest ik naar de tandarts en van dit vooruitzicht was ik al dagen ziek. Zelfs het slapen ging niet lekker meer en ik kreeg overal jeuk. Daarom dacht ik: nu moet ik toegeven aan mijn angst, de tandarts bellen en vragen om iets kalmerends. Dus belde ik de tandartsassistente met de vraag of ze alsjeblieft iets voor kon schrijven. Het antwoord: "Nee, mevrouw, dat doen wij niet, u moet gewoon proberen te ontspannen."

 

Gelukkig was er mijn lieve huisarts die meedacht. En ook een vriendin. Zij besloot om de tandarts te bellen om mijn angst nog een keer goed onder de aandacht te brengen. Ook mijn vriendin werd afgeblaft door de assistente, die het druk had en er wel even een notitie van zou maken. Maar mijn vriendin liet het er niet bij zitten en belde een paar uur later nog een keer. En toen hoorde ze dat er tijdens de behandeling alle tijd voor me zou worden genomen en ik met goede zorg omringd zou gaan worden.

 

Dat was natuurlijk niet zo. Want toen de verdoving niet goed werkte stak ik mijn hand op en ging de tandarts gewoon door. En ook toen ik na de behandeling belde, omdat het allemaal niet zo lekker ging, was de nazorg ver te zoeken. "Uw klachten horen erbij, u heeft een afspraak over drie maanden", waarop de tandartsassistente de telefoonverbinding verbrak. Een uur later belde ik weer. "Ik wil nu een afspraak maken voor de eerste week in januari." En toen zei de tandartsassistente: "ik vind u echt heel erg brutaal!"

 

Op naar de tandartspraktijk. "Ik kom even met u praten over uw telefoonmanieren", zei ik. Wéér wilde de assistente los gaan. Maar ik zat goed in mijn rol en gunde mezelf en de overvolle wachtkamer intussen een knap staaltje theater. "Ik laat mij door niemand afblaffen mevrouw, dus ook door u niet." "U moet hier weg", siste de assistente. "U moet een andere tandarts zoeken!" "Waarom? Omdat u mij niet aankunt?" "Nee, omdat u dwingend bent, veel tijd in beslag neemt én omdat u uw afspraken steeds afzegt." Dus legde ik haar uit dat ik ook een eigen praktijk heb en dat het logisch is dat er dan mensen komen die je kostbare tijd in beslag nemen. En wat betreft het afzeggen van mijn afspraken: "Vanwege mijn angst heb ik inderdaad een aantal afspraken afgezegd. Dat doen angstpatiënten, maar het was altijd keurig op tijd. Op één keer na en die afspraak heb ik netjes betaald."

 

En over die angst gesproken: "die nam u ook al niet serieus. Ik moest me maar gewoon ontspannen en dat is een beetje lastig voor mensen die angstig zijn voor de tandarts." De assistente werd nu echt woest. "Ik heb alle tijd genomen om met uw vriendin over u te praten!" "Maar dat was nádat u niet begripvol tegen me was." "Maar goed", zei ik, "ik heb onze telefoongesprekken opgenomen (wat niet waar is, maar ze schrok er wel lekker van) en die zeggen genoeg." Ze werd lijkbleek en zei: "prima" Maar ineens drong het tot haar door wat ik tegen haar had gezegd. Ze stoof op en zei: "ik ga nu mijn man halen!" Heel rustig zei ik: "dat hoeft niet hoor, ik heb gezegd wat ik wilde zeggen."

 

Na dit avontuur ging bij mij de hyperfocus aan en had ik geen uitknopje meer. Tot diep in de nacht zocht ik alles tot aan de bodem toe uit. Een belachelijke klus, waar ik trouwens wel veel wijzer van werd. De tandarts kan via mijn zorgverzekering een klacht tegemoet zien, want wettelijk gezien heb ik recht op twee maanden nazorg. Dit vindt de tandartsassistente brutaal, maar ik vind mezelf Alle Dagen Heel Dapper. Zélfs bij de tandarts.


07/01/2013


ADHD NETWERK BESTUUR
Els van den Ban - voorzitter Derk Birnie - vice-voorzitter Nannet Buitelaar - secretaris Sanne Vink - penningmeester
Dinemarie Teunissen Miriam Wauters Denise Bijlenga Carien Smeets

SITEMAP   COLOFON   DISCLAIMER