www.adhdnetwerk.nl > Column > Column archief
VRAAGBAAK VAN DE MAAND
STEL EEN VRAAG AAN ...

Derk Birnie - vice-voorzitter (kinderen/jeugd)
Miriam Wauters (volwassenen)
Sanne Vink (psycholoog)
KANSLOZE MISSIE

door: Suzan Otten-Pablos

 

“Voor de eindcijfers van Nederlands, Engels en rekenen mag er één onvoldoende zijn, niet lager dan een 5. De andere twee cijfers moeten ten minste een 6 zijn.” We zijn op de informatieavond van het MBO en horen de mentor praten. Ondertussen zie ik mijn meisje wegzakken. Ze is aan het vechten tegen de tranen. Wat doet dit zeer.

 

Aarzelend steek ik mijn vinger op. “Mag iets vragen? Mijn dochter heeft zeer ernstige dyscalculie. Op de open avond is ons stellig voorgehouden dat rekenen komend schooljaar nog niet mee zou tellen. Nu is dat nu kennelijk ineens wel weer zo. Maar mijn dochter zal nooit een 5 gaan halen. Wat nu?” “Daar zou ik me maar niet zo druk over maken. We geven voldoende begeleiding”, is de reactie. “Maar dat helpt niet. Jullie jagen haar dan alleen maar tegen jullie in het harnas. Sorry, maar ik weet niet wat we hier mee moeten.”

 

Naast mij zit dochter. Ze bijt nog steeds op haar lip. En daarna wordt ze ontzettend boos. “Waarom moet je dit nou weer vragen, mama? Je moet gewoon eens je mond leren houden. Haar hoofd wordt rood. We blijven zitten om het verdere praatje aan te horen, maar gaan eigenlijk het liefst meteen naar huis.

 

Als het eindelijk is afgelopen, schiet ik de mentor toch nog maar een keer aan. “Graag wil ik dat de rekendocent contact met me opneemt, want ik ben er totaal niet gerust op. Het is toch een onmogelijke opgave om aan een opleiding te beginnen als je van tevoren al weet dat je nooit zal slagen?”

 

Op de terugweg in de auto is dochter boos en verdrietig tegelijk. “Snap je waarom ik een balletje heb opgegooid?”, vraag ik haar. “Ja, natuurlijk. En nee, je hebt gelijk. Ik zal het rekenen op dat niveau inderdaad nooit halen. Maar ik wil ook zo graag dat mensen gewoon een beetje vertrouwen in mij hebben.”

 

Thuis stormt mijn kind meteen naar boven. De deur wordt met een knal dichtgegooid. Heel even laat ik haar alleen en dan ga ik naar haar toe. Ze ligt op haar bed te huilen en mijn moederhart breekt van zoveel verdriet. “Weet je wat het is? Je wordt steeds geconfronteerd met je beperking en dat doet je nu zo’n pijn. En het ergste is misschien wel dat je dit nog heel vaak in je leven zal gaan tegenkomen. Maar lieverd, jij bent sterk!”

 

Langzaam wordt dochter weer iets rustiger en gaat ze mee naar beneden. “Volg je hart”, zeg ik haar. Samen besluiten we dat ze niet naar het MBO gaat en dat ze het jaar op die saaie HAVO over gaat doen. Opgelucht haalt ze weer adem.

 

De volgende dag draai ik de uitschrijving op de HAVO en de inschrijving op het MBO terug. Wat een idioot onderwijssysteem heeft dit land. We hebben het hier over een slim en talentvol meisje die haar droom in duigen ziet vallen. Het enige wat ze niet kan, is rekenen en daarom is het een kansloze missie. Hoe bizar is dat?


22-6-2019



ADHD NETWERK BESTUUR
Els van den Ban - voorzitter Derk Birnie - vice-voorzitter Sanne Vink - penningmeester Dinemarie Teunissen
Miriam Wauters Denise Bijlenga Carien Smeets

SITEMAP   COLOFON   DISCLAIMER