www.adhdnetwerk.nl > Column > Column archief
VRAAGBAAK VAN DE MAAND
STEL EEN VRAAG AAN ...

Derk Birnie - vice-voorzitter (kinderen/jeugd)
Miriam Wauters (volwassenen)
Sanne Vink (psycholoog)
RIJLES

door: Suzan Otten-Pablos

 

“Vind je het niet een keer tijd worden dat ga beginnen met het nemen van rijlessen?” Zoon kijkt me vragend aan en het lukt me gelukkig om de knoop in mijn maag, voor hem onzichtbaar, weg te slikken. “Natuurlijk”, zeg ik. “Dat is hartstikke leuk.”

 

Zoon laat er geen gras over groeien. Hij vraagt aan een vriendinnetje bij welke rijschool zij was aangesloten en regelt met spoed een proefles. Eigenlijk is er een hele lange wachtlijst, maar het lukt hem om er toch tussen te komen en binnen een week aan de beurt te zijn.

 

Een paar dagen later staat er dus een echte en hele grote lesauto voor de deur. Zoon is opgewonden en zenuwachtig. “Heb je al wel eens gereden?”, vraagt de rinstructeur. “Nee, nog nooit.” “Geen probleem”, zegt de man. Geduldig legt hij alles uit.

 

We maken een paar foto’s. Niet veel later is het zover. Zoon mag zelf gaan rijden. De auto wordt gestart en… zoef… weg is hij. Een klein beetje bibberend blijf ik achter. Wat nou als zoon een fout maakt en de rijinstructeur niet op tijd in kan grijpen? Wat gebeurt er dan?

 

In mijn gedachten zie ik mijn eerste rijles weer voor me. Het was een overweldigende ervaring. Wat moest je bij autorijden veel tegelijk doen. Schakelen, sturen, opletten en kijken. Het was gewoon bijna niet te doen. Hardop vroeg ik mezelf af hoe ik dit allemaal ooit zou moeten leren. Toen wist ik nog niet dat ADHD heb. Nu wel en begrijp ik waarom.

 

De rijinstructeur maakte een schatting dat ik er ongeveer 40 lessen over zou doen. Doordat ik alles zo traag leerde, werden het er uiteindelijk 80. Wonder boven wonder ben ik wel in één keer geslaagd. Niemand geloofde het.

 

Mijn eerste autootje ging ik met mijn schoonmoeder ophalen uit Amsterdam. Dat is vanaf hier een behoorlijk eindje rijden. We gingen er naar toe met de trein om enthousiast met de auto terug te gaan. Op de terugweg gingen we eerst langs de Ikea. Daarna gingen we de snelweg op. Al snel begon het autootje raar te doen en zagen we allemaal rook. Net op tijd kon ik van de weg af komen. Heel dom, maar ik was met de handrem erop gaan rijden. De auto werd afgesleept en wij konden weer met de trein naar huis.

 

In de jaren die volgden, gebeurden er regelmatig ongelukjes. Het autootje zat vol met deuken. Vooral als ik achteruit reed, botste ik regelmatig tegen dingen aan. Ook stak er ineens een paaltje over op de weg. Het ding was stuk en in mijn eerlijkheid heb ik alle schade betaald. Het was een heel duur paaltje.

 

Tringgggg. De bel gaat en abrupt word ik uit mijn gedachten gehaald. Zoon is weer thuis. Wat ben ik blij. Hij zit vol met verhalen en wil zo snel mogelijk starten met de lessen. Natuurlijk begrijp ik het, maar zijn ADHD zal gegarandeerd een stoorzender zijn. De rijinstructeur schat in dat zoon 40 lessen nodig zal hebben. Maar heel stiekem hoop ik dat het er ook 80 zullen gaan zijn.


20-06-2020



ADHD NETWERK BESTUUR
Els van den Ban - voorzitter Derk Birnie - vice-voorzitter Sanne Vink - penningmeester Dinemarie Teunissen
Miriam Wauters Denise Bijlenga Carien Smeets

SITEMAP   COLOFON   DISCLAIMER