www.adhdnetwerk.nl > Column > Column archief
VRAAGBAAK VAN DE MAAND
STEL EEN VRAAG AAN ...

Derk Birnie - vice-voorzitter (kinderen/jeugd)
Miriam Wauters (volwassenen)
Sanne Vink (psycholoog)
DOKTER

door: Suzan Otten-Pablos

 

“Ga nu eens eindelijk een keer naar de dokter en laat je goed onderzoeken.” Manlief kijkt me aan en is zichtbaar bezorgd.” Je zit onder de blauwe plekken. Het lijkt er op dat je thuis zwaar wordt mishandeld en je hebt ook nog eens een keer overal jeuk. Dat is niet normaal hoor. Denk je dat ik niet oud met je wil worden?”

 

Hij heeft gelijk. Al een hele poos kwakkel ik met mijn gezondheid. Het begon ongeveer twee jaar geleden. Mijn vingers gingen er langzaamaan steeds vreemder uit zien. Mijn nagels verkleurden en werden boller en mijn nagelriemen verdwenen. Na een tijdje kwam ik er achter dat het ging om trommelstokvingers. Dat was een hele shock, want dit kon duiden op een ernstige onderliggende aandoening.

 

Toen ik dit eenmaal wist, was ik vastberaden. Niemand, maar dan ook niemand, zou mij bij een dokter krijgen. Als het iets ernstigs was, wilde ik het echt niet weten. En als dit zou betekenen dat ik vroeger dood zou gaan ook niet. Mijn kinderen wilde ik zien opgroeien, dus ik stak lekker mijn kop in het zand.

 

Manlief bleef maar aandringen om naar de dokter te gaan. “Misschien valt het allemaal mee en maak je je zorgen om niks.” Maar ik was niet te vermurwen. Pas toen de kinderen zich ermee begonnen te bemoeien, ging ik eindelijk overstag. “Oké. Als jullie het zo graag willen, ga ik wel. Maar ik vertik het om allerlei enge onderzoeken te ondergaan.”

 

Via de huisarts kwam ik terecht bij de dermatoloog. Deze arts wist het ook niet en verwees me naar de internist. Hier werd ik onderworpen aan een serie bloedonderzoeken en een röntgenfoto. Er bleken wat waardes in mijn bloed verhoogd, dus ik werd naar de longarts gestuurd. Daar was ik blijkbaar het beste op mijn plek.

 

De scan en andere testjes wezen vervolgens ook niks bijzonders uit. En toen kwam corona en lag alles stil. Hier was ik natuurlijk totaal niet rouwig om. Misschien is het een dingetje wat bij ADHD hoort, maar ik blijf het liefst zover mogelijk bij dokters uit de buurt. Het is gewoon niet mijn ding. Komt dit doordat ik totaal geen zin en tijd heb om ziek te zijn?

 

Helaas begon ik daarna te hoesten en kreeg ik jeuk. Het meest voor de hand liggend vond ik de processierups. Dus ik smeerde me suf, terwijl ik geen bultjes had, maar alleen een allesoverheersende jeuk. Hierdoor bleef ik maar krabben en werd alles blauw. De onverklaarbare blauwe plekken had ik al langer, maar nooit zo erg als nu.

 

En nu zit ik daar. Tegen mijn zin in bij de dokter. “Als ik slik, krijg ik enorme kramp. Zo erg dat ik er wakker van lig.” Hij doet een paar onderzoekjes. “Het is niet uw hart, mevrouw. In uw dossier staat dat u last heeft van angst. Is dat het misschien?” Vol ongeloof staar ik hem aan. “Zie mijn vingers en ik ben bont en blauw.” Hij neemt het niet serieus en kijkt niet eens. En voor mij is het nu duidelijk. Nooit ga ik meer naar de dokter!


31-07-2020



ADHD NETWERK BESTUUR
Els van den Ban - voorzitter Derk Birnie - vice-voorzitter Sanne Vink - penningmeester Dinemarie Teunissen
Miriam Wauters Denise Bijlenga Carien Smeets

SITEMAP   COLOFON   DISCLAIMER