www.adhdnetwerk.nl > Column > Column archief
VRAAGBAAK VAN DE MAAND
STEL EEN VRAAG AAN ...

Derk Birnie - vice-voorzitter (kinderen/jeugd)
Miriam Wauters (volwassenen)
Sanne Vink (psycholoog)
ADHD ALS VERONTSCHULDIGING?

door: Suzan Otten-Pablos

 

“Allemaal autisme, ADHD of depressie: ‘Het is de vraag of het helpt als je denkt dat je zieke hersenen hebt’”, kopt Welingelichte Kringen. Aan het woord is hoogleraar wetenschapsonderzoek Trudy Dehue. Volgens haar gaan steeds meer mensen met een psychiatrische diagnose door het leven en deze classificaties hebben vervelende consequenties.


 Dehue zegt het leed niet te ontkennen, maar “we helpen mensen die het moeilijk hebben niet door hen een hersenziekte aan te praten. Het helpt niet als je denkt dat je zieke hersenen of genen hebt. Door een diagnose sta je anders in het leven en kijken mensen anders naar je. Het maakt mensen blij, omdat het enige verontschuldiging biedt voor hoe je bent. Maar waarom leven we in een samenleving waarin we ons moeten verontschuldigen om wie we zijn?” Volgens Dehue creëren we door zo te stigmatiseren probleemgevallen die hulp moeten zoeken. We gaan massaal naar de psychiater. Dat is helemaal niet goed. 

En dit is niet alles. Dehue gaat zelfs nog een stapje verder. Als iemand bijvoorbeeld autisme, ADHD of een depressie heeft, ‘hebben we dat zelf bedacht’. Volgens Dehue besluiten mensen zelf om bepaalde eigenschappen een bepaalde naam te geven. We zijn dus eigenlijk werelden aan het creëren die gunstig zijn. Is dat wel een goed idee?

 

Met een zucht sluit ik het scherm. Volgens mij heb ik de afgelopen paar maanden onder een steen geleefd, want ik dacht echt dat dit soort artikelen niet meer voorbij kwamen. Dat het rustiger was geworden en de discussies over het ‘labelen’ een beetje waren gestopt. Maar dan lees je dit en besef je dat er eigenlijk helemaal niks is veranderd.

 

Opmerkelijk. Dehue is een hoog opgeleide, slimme vrouw. Maar als je dit artikel leest, is daar niks van te merken. Ze zegt dat ze oog heeft voor het leed dat deze mensen doormaken, maar ondertussen laat ze niets van ze heel. Treurig. Dehue zou moeten weten dat we helemaal niet zouden moeten praten over zieke hersenen, maar over neurobiologische kwetsbaarheid. En dat het juist helpend is om te begrijpen hoe je eigen streepjescode in elkaar zit.

 

Het is makkelijk om mensen met een diagnose af te vallen, totaal niet in hun waarde te laten en de samenleving overal de schuld van te geven. Maar wat heb ik hier aan als mijn kind door zijn kenmerken (lees: ADHD) niet mee kan komen? En wat helpt het voor mijn andere kind die door haar kenmerken (lees: depressie) geen zin meer heeft in het leven? Denkt Dehue dat het fijn is om te horen dat ze hun diagnoses gebruiken om zich te verontschuldigen en dat ze hier alleen maar blij van worden?

 

In plaats van altijd maar te wijzen naar de samenleving zou Dehue ook eens een keer kritisch naar haar eigen aandeel kunnen gaan kijken. Het helpt heus niet om zelf te stigmatiseren en steeds overal tegenaan te schoppen. Als je het allemaal zo ‘goed’ weet, moet je ook met oplossingen komen, of op zijn minst meedenken hoe we de samenleving dan kunnen veranderen, zodat mensen zich niet meer ziek hóeven te voelen. En als je het dan toch niet weet, is dat geen enkel probleem. Tel tot tien en houd verder gewoon je mond.


24-08-2020



ADHD NETWERK BESTUUR
Els van den Ban - voorzitter Derk Birnie - vice-voorzitter Sanne Vink - penningmeester Dinemarie Teunissen
Miriam Wauters Denise Bijlenga Carien Smeets

SITEMAP   COLOFON   DISCLAIMER